Skip to content

About
Works
Contact

instagarm

Search for:

Tag: #newyorkartfair

Art Fair 14C 2022

Posted on By haafshani

Art Fair 14C 2022 November 11-13

Posts pagination

Previous page Page 1 Page 2

Find more in Instagram

Last night’s opening of Threads —shared perspectiv

Last night’s opening of Threads —shared perspectives from Iran and the Middle Eastern exhibition hosted by the Middle Eastern Arts Collective in Paterson — was truly beautiful.

Grateful to be part of this show and to share space with such powerful voices. Thank you so much to Andrea for her thoughtful curation and for bringing this exhibition together.

Congratulations to all the artists — it was an inspiring and meaningful opening ✨

I miss my mother, my motherland, my people—now mor

I miss my mother, my motherland, my people—now more than ever. What I hear, what I see, feels unreal. I cannot make sense of what is unfolding around me. My people are being forced into silence, threatened with being wiped out—their voices, and the voices of their ancestors. Mother, can you hear me?

#VoiceOfIran, #StandWithIran, #IranianVoices, #FreedomForIran, #humanityatrisk

I pray to the trees— the old trees of Iran, and t

I pray to the trees—
the old trees of Iran, and the trees of every place I have lived.

These days, I pray for the health and safety of my family, my people.
I do not know what the future holds for my country.

I do not place my trust easily in power—anywhere.
But I have seen what happens when voices are silenced, when truth has no space to breathe.

So I turn to the trees.
To what endures beyond regimes, beyond fear, beyond time.

For decades, as a visual artist, I have returned to them—
again and again—through my work.

These images are part of that ongoing conversation.

I hope they are listening.
I hope they will carry us through.

#Iran #FreeIran #IranWar #MiddleEast #WarAndPeace
WomanLifeFreedom MahsaAmini WomenVoices
HopeTree TreesOfLife SacredTrees NatureAsWitness
ArtAsResistance ContemporaryArt DiasporaVoices

First layer. Accident. Chance. The unknown. So muc

First layer.
Accident. Chance. The unknown.
So much is out of our control—
this is where the work begins.
#workinprogress

A striving for survival— to carve a path out of th

A striving for survival—
to carve a path out of the chaos of life toward something that feels worth living for.

This has become central to my practice:
a tension between what we construct—architecture, spaces of belief, reproduction, meaning—
and the forces of chance, nature, and a chaos that can, at times, appear beautiful.

I return to nature as a point of reference—
trees, seasons, cycles of cold and heat—
as a way to understand both fragility and persistence.

Over time, we become layered.
My works follow a similar process: built through translucent layers of paint that hold the memory of what lies beneath.

Using materials that allow for transparency and continuity, I work with chance—
introducing marks, dots, and dispersed color—
not to eliminate unpredictability, but to move through it,
transforming it into something that can hold meaning.

And I continue, sustained by this hope for meaning.

March 2026

تلاش برای بقا؛
برای اینکه از دلِ هرج‌ومرج زندگی، راهی بسازیم به سوی چیزی که ارزش زنده‌بودن داشته باشد.

این دغدغه‌ای‌ست که ذهن من را درگیر کرده و به محور کارم تبدیل شده است.
تقابل میان ساخته‌های ما—معماری، فضاهایی برای پیوند دادن باورها، تولید مثل، و معناهای ریز و درشتی که به ما رسیده یا خود می‌سازیم—
در برابر هجوم اتفاق، طبیعت، و هرج‌ومرجی که گاهی حتی زیبا به نظر می‌رسد.

مفهوم زیبایی…
درک ما از آن،
و نیاز ما به حضورش—
و طبیعت، به عنوان مرجعی که بارها به آن بازمی‌گردیم.

طبیعت…
بهار، درخت، سرما و گرما.

ما پیر می‌شویم و لایه‌لایه‌تر.
همان‌طور که کارهایم ساخته می‌شوند:
از لایه‌های شفاف رنگ، که خاطره‌ی لایه‌های پیشین را در خود نگه می‌دارند.

این شیوه‌ی کار من است؛
استفاده از موادی که امکان شفافیت و تداوم را فراهم می‌کنند،
و نقطه‌گذاری‌هایی در اطراف فرم‌ها و رنگ‌های به‌ظاهر تصادفی—
تلاشی برای عبور از اتفاق،
و تبدیل آن به چیزی فراتر:
به معنا.

و من، به امید همین معنا، ادامه می‌دهم.

March 2026

⁨ وقتی نوزده سالم بود، به دعوت یکی از دوستانم به ی

⁨ وقتی نوزده سالم بود، به دعوت یکی از دوستانم به یک NGO در ایران رفتم. گروهی از جوان‌های هم‌سن بودیم که دور هم جمع می‌شدیم، نشریه‌ای چاپ می‌کردیم و گاهی برنامه‌هایی برگزار می‌کردیم. آن زمان دوران خاتمی بود و به فعالیت‌های مدنی بیشتر توجه می‌شد. شوخی همیشگی‌مان این بود که بزرگ‌ترین دستاورد انجمن این بود که چند زوج از دلش بیرون آمد!

چند سال بعد با یکی از همان بچه‌ها به استرالیا رفتم. در بریزبن، همراه چند نفر دیگر یک برنامه رادیویی فارسی‌زبان راه انداختیم و هم‌زمان نسل جوان‌تر ایرانی‌ها هم کم‌کم وارد کانون ایرانیان شدند و فعالیت‌هایش را برای نسل ما جذاب‌تر کردند.

آن زمان رابطه‌ی من رابطه‌ی سختی بود و راستش خیلی وقت‌ها رفتن به جلسه‌ها برایم آسان نبود. اما با خودم فکر می‌کردم کاری را که با هم شروع کرده‌ایم باید ادامه بدهیم، و شاید همین کار بتواند به او هم کمک کند که زندگی را امیدوارتر ادامه بدهد. برای همین با وجود سختی‌ها در جلسه‌ها شرکت می‌کردم و در کارها همراهی می‌کردم.

بعدها من از بریزبن رفتم، اما آن جمع قوی‌تر شد. کانون توانست برای خودش ساختمان بگیرد و شبکه‌ای از ایرانی‌ها شکل گرفت که هنوز هم فعال است. خیلی‌ها که از بریزبن به خاطر کار یا هر دلیل دیگری می‌روند، همیشه دوست دارند برگردند، چون بریزبن برایشان مثل خانه است. حتی خواننده‌ها و هنرمندهایی که برای برنامه به شهرهای مختلف می‌روند، خیلی وقت‌ها می‌گویند بهترین ایرانی‌ها را در بریزبن دیده‌اند—نه لزوماً چون بهتر از بقیه‌اند، بلکه چون بیشتر از جاهای دیگر به هم وصل‌اند.

صدای Save Our Girls را که از کوینزلند شنیدم(برای نجات فوتبالیستهای ایرانی)، بیشتر مطمئن شدم که چقدر این شبکه آنجا قویه و چقدر داره به هممون کمک می‌کنه.

وقتی حالا به گذشته نگاه می‌کنم، می‌بینم سهم من در آن ماجرا واقعاً خیلی کوچک بود. اما همان تکه‌های کوچک کنار هم یک شبکه قوی ساختند؛ شبکه‌ای که می‌تواند آدم‌ها را به هم وصل کند، حمایت کند و حتی نجات بدهد.

فکر می‌کنم برای ما مهاجرها چیزی که کمک می‌کند دوام بیاوریم همین حس تعلق است—حسی که از همین کارهای کوچک و ساده شکل می‌گیرد.

ای ول به همتون بچه‌ها! 🩵⁩

Some days are like gifts for our future.. #mother

Some days are like gifts for our future..

#motherhood #snowdayfun #familytime❤️

To fight eternal randomness, I identify— I give it

To fight eternal randomness,
I identify—
I give it names, meanings.
This is an act of will.
Yet randomness proves me wrong
and overtakes every thought.
#randomnessseries

با نیکو درخت کریسمس را چیدیم؛ از ذوق، چشمهش پر از

با نیکو درخت کریسمس را چیدیم؛
از ذوق، چشمهش پر از نور بود.
پسر کوچولوی شیرین من.

بابا…
ما را می‌بینی؟
من ازت یادگرفتم
چطور دوباره بچه شوم
و با بچه‌ام بازی کنم.

نقطه‌ی کوچولوی من
با کلمه‌های شیرینش
تکه‌های شکسته منو به هم میچسبونه.

کاش بودی
و تماشایش می‌کردی..

Copyright © 2026 HADIEH AFSHANI. All Rights Reserved. | Catch Fullscreen by Catch Themes

Scroll UpScroll UpScroll Up